(कतारमा गरिएको हानी घानेमसँगको विशेष अन्तर्वार्ता

लामो समयदेखि आतिथ्य क्षेत्रमा कार्यरत घानेमले कतारमा रहेको नेपाली समुदायसँग निकट र अर्थपूर्ण सम्बन्ध विकास गरेका छन्। यस विशेष कुराकानीमा उनले कतारको आतिथ्य क्षेत्रमा नेपाली पेशाकर्मीको बढ्दो योगदान, उनीहरूका करियर अवसर र चुनौती तथा शिक्षा र व्यावसायिक विकासको महत्त्वबारे चर्चा गरेका छन्।

१. कुराकानी सुरु गर्नुअघि नेपालका पाठकलाई केही भन्न चाहनुहुन्छ?

सबैभन्दा पहिले, यो भयावह प्राकृतिक विपत्तिपछि नेपालका जनताप्रति म गहिरो समवेदना व्यक्त गर्न चाहन्छु।

आफ्ना प्रियजन गुमाएका प्रत्येक परिवार, घाइते तथा विस्थापित भएका व्यक्तिहरू र आफ्नो घर, जीविकोपार्जन वा समुदाय प्रभावित भएका सबैप्रति मेरो हृदयदेखि नै सहानुभूति छ।

कतारमा लामो समयदेखि नेपाली समुदायसँग नजिक रहेर काम गर्दै आएकाले यो दुःखद घटना हामीसँग पनि निकै नजिकको महसुस भएको छ। यो अत्यन्त कठिन समयमा मेरो मन र प्रार्थना नेपालका जनतासँगै छ।

मैले नेपाली जनताको शक्ति, एकता र दृढताको सधैं प्रशंसा गर्दै आएको छु। आज म उनीहरूलाई यति मात्र भन्न चाहन्छु—कतारमा रहेका उनीहरूका साथीहरू उनीहरूको साथमा छन्।

२. कतारमा होटलका महाप्रबन्धकका रूपमा आतिथ्य क्षेत्रमा नेपाली पेशाकर्मीको योगदानलाई कसरी हेर्नुहुन्छ?

कतारको आतिथ्य क्षेत्रमा नेपाली पेशाकर्मीको योगदान पछिल्लो समय निकै महत्त्वपूर्ण बन्दै गएको छ।

मलाई विशेष रूपमा प्रभाव पारेको कुरा आतिथ्य क्षेत्रमा काम गर्ने नेपालीको संख्या मात्र होइन, उद्योगभित्र उनीहरूको भूमिका कसरी विकास हुँदै गएको छ भन्ने हो।

विशेषगरी पछिल्ला पाँच वर्षमा मैले उल्लेखनीय परिवर्तन देखेको छु। होटल सञ्चालनका फ्रन्ट अफिस, खाद्य तथा पेय पदार्थ, पाककला, हाउसकिपिङ, इन्जिनियरिङ, सुरक्षा, मानव संसाधन, खरिदलगायत धेरै क्षेत्रमा नेपाली पेशाकर्मी देखिन थालेका छन्।

मेरो विचारमा आतिथ्य भनेको केवल पदपूर्ति गर्नु होइन। मानिसको विकास गर्नु र करियर निर्माण गर्नु हो।

आज नेपाली पेशाकर्मी कतारको आतिथ्य उद्योगलाई आवश्यक प्रतिभाको महत्त्वपूर्ण हिस्सा बनेका छन्।

३. कतारको आतिथ्य क्षेत्रमा नेपाली पेशाकर्मीको संख्या बढ्नुका कारण के हुन्?

मलाई लाग्छ, यसका धेरै कारण छन्।

रोजगारदाताको दृष्टिकोणबाट हेर्दा, प्रारम्भिक तह र सञ्चालनसम्बन्धी धेरै पदका लागि समग्र रोजगारी प्याकेज बजारको तुलनामा प्रतिस्पर्धी हुन सक्छ। तर अन्ततः पारिश्रमिक व्यक्तिको राष्ट्रियताका आधारमा होइन, पद, सीप, अनुभव र कार्यसम्पादनका आधारमा निर्धारण हुनुपर्छ भन्ने मेरो दृढ विश्वास छ।

दोस्रो कुरा आधारभूत क्षमता हो। आतिथ्य क्षेत्रमा प्रवेश गर्ने धेरै नेपाली उम्मेदवारसँग सेवा र आतिथ्यसम्बन्धी आधारभूत समझ हुन्छ। उनीहरूलाई सबै कुरा थाहा भएर आउनुपर्छ भन्ने होइन, किनकि कसैलाई पनि सबै कुरा थाहा हुँदैन। तर उनीहरूमा तालिम र अनुभवमार्फत विकास गर्न सकिने एउटा आधार हुन्छ।

तेस्रो र सायद मैले सबैभन्दा बढी महत्त्व दिने कुरा सिक्ने र अघि बढ्ने इच्छा हो।

मैले धेरै नेपाली सहकर्मीसँग काम गरेको छु, जो आफूलाई विकास गर्न साँच्चिकै इच्छुक छन्। उनीहरू सुन्छन्, सिक्छन्, तालिम स्वीकार गर्छन् र धेरैले थप जिम्मेवारी लिने अवसर सक्रिय रूपमा खोज्छन्।

त्यसैले महत्त्वपूर्ण कुरा केवल आतिथ्य क्षेत्रमा धेरै नेपाली प्रवेश गरिरहेका छन् भन्ने होइन। धेरै नेपालीले यस क्षेत्रमा दीर्घकालीन करियर निर्माण गर्न थालेका छन् भन्ने हो।

४. नेपाली आतिथ्य पेशाकर्मीहरू परम्परागत सञ्चालनसम्बन्धी भूमिकाबाट नेतृत्व तहमा पनि पुगिरहेका छन् भन्ने लाग्छ?

अवश्य। र मलाई लाग्छ, यो हामीले देखिरहेका सबैभन्दा उत्साहजनक विकासमध्ये एक हो।

आज नेपाली पेशाकर्मीहरू परम्परागत सञ्चालनसम्बन्धी पदभन्दा माथि उठेर वरिष्ठ नेतृत्वदायी भूमिका सम्हाल्न थालेका छन्। नेपाली होटल महाप्रबन्धकसमेत देखिन थालेका छन्, जुन समुदायको व्यावसायिक प्रोफाइल विकास हुँदै गएको सकारात्मक संकेत हो।

म आफ्नै होटलमा पनि यो देख्न सक्छु।

बेस्ट वेस्टर्न प्लस दोहामा धेरै महत्त्वपूर्ण नेतृत्व पद नेपाली पेशाकर्मीले सम्हालिरहेका छन्। हाम्रो सुरक्षा प्रमुख, मानव संसाधन प्रमुख र खरिद प्रमुख सबै नेपाली हुन्।

यी मानिस व्यवस्थापन, सुरक्षा, अनुपालन, खरिद, लागत नियन्त्रण तथा महत्त्वपूर्ण सञ्चालनसम्बन्धी निर्णयसँग जोडिएका विश्वास र जिम्मेवारीका पद हुन्।

त्यसैले आतिथ्य क्षेत्रमा नेपालीको योगदानको चर्चा गर्दा उनीहरू कति जना रोजगारीमा छन् भन्ने आधारमा मात्र मूल्याङ्कन गर्नु हुँदैन।

उनीहरू कुन तहमा पुगिरहेका छन् भन्ने पनि हेर्नुपर्छ।

कर्मचारीबाट सुपरभाइजर, सुपरभाइजरबाट विभागीय प्रमुख र अन्ततः विभागीय प्रमुखबाट महाप्रबन्धक बन्ने यात्रा सुरु भइसकेको छ। आगामी दिनमा यस्तो उदाहरण अझ धेरै देखिने मेरो विश्वास छ।

५. थप नेपाली आतिथ्य पेशाकर्मी वरिष्ठ व्यवस्थापन र महाप्रबन्धकको पदमा पुग्न के आवश्यक छ?

मलाई लाग्छ, यस प्रश्नका दुई पक्ष छन्—एउटा व्यक्तिसँग सम्बन्धित छ र अर्को समग्र आतिथ्य तथा शिक्षा प्रणालीसँग।

व्यक्तिगत तहमा हेर्दा यो नेपालसँग मात्र सम्बन्धित विषय होइन। आतिथ्य क्षेत्रमा अघि बढ्न चाहने जोसुकैलाई यो लागू हुन्छ।

सबैभन्दा ठूलो चुनौतीमध्ये एउटा सहजताको घेरा अर्थात् ‘कम्फर्ट जोन’ हो।

तपाईं आफ्नो वर्तमान काममा अत्यन्त राम्रो हुन सक्नुहुन्छ, तर एउटा काममा उत्कृष्ट हुनु मात्र अर्को पदका लागि स्वतः तयार हुनु होइन।

यदि तपाईं अघि बढ्न चाहनुहुन्छ भने जानाजानी आफ्नो सहजताको घेराबाट बाहिर निस्कनुपर्छ। आफ्नो विभागबाहेक अन्य कुरा सिक्नुपर्छ। सञ्चार सीप सुधार गर्नुपर्छ। वित्त र बजेट बुझ्नुपर्छ। आम्दानी व्यवस्थापन, बिक्री, प्रविधि र डिजिटल प्रणालीबारे सिक्नुपर्छ। नेतृत्व क्षमता विकास गर्नुपर्छ। थप जिम्मेवारी माग्नुपर्छ।

सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, आफ्नो विभाग मात्र होइन, सम्पूर्ण होटल कसरी सञ्चालन हुन्छ भन्ने बुझ्नुपर्छ।

म सधैं के विश्वास गर्छु भने तपाईंले जुन पद प्राप्त गर्न चाहनुभएको हो, त्यो पदको उपाधि पाउनुअघि नै त्यसका लागि आवश्यक सीप सिक्न सुरु गर्नुपर्छ।

अन्ततः महाप्रबन्धक बन्न चाहने व्यक्तिका लागि यो विशेष रूपमा महत्त्वपूर्ण हुन्छ। महाप्रबन्धकले फ्रन्ट अफिस, खाद्य तथा पेय पदार्थ वा वित्तमध्ये एउटा मात्र बुझेर हुँदैन। सम्पूर्ण व्यवसायको व्यापक समझ हुनुपर्छ र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा मानिसलाई बुझ्न सक्नुपर्छ।

दोस्रो पक्ष नेपालमा शिक्षा र आतिथ्य क्षेत्रको समग्र प्रणालीसँग सम्बन्धित छ।

नेपाल असाधारण पर्यटन गन्तव्य हो र यसमा ठूलो सम्भावना छ। धेरै गन्तव्यले अर्बौं खर्च गरेर निर्माण गर्न खोज्ने कुरा नेपालसँग पहिले नै छ—विश्वव्यापी रूपमा चिनिएको पहिचान, अद्भुत प्राकृतिक सौन्दर्य, समृद्ध संस्कृति र वास्तविक आतिथ्यको परम्परा।

नेपालमा थप विशेषीकृत आतिथ्य विद्यालय, विश्वविद्यालय, व्यावसायिक संस्थान र अन्तर्राष्ट्रिय रूपमा मान्यता प्राप्त तालिम कार्यक्रममार्फत आतिथ्य शिक्षा विस्तार गर्ने ठूलो अवसर छ।

शैक्षिक संस्था र होटलबीचको सहकार्य बलियो बनाउनु पनि अत्यन्त महत्त्वपूर्ण छ, ताकि विद्यार्थीले शैक्षिक ज्ञानसँगै वास्तविक सञ्चालनसम्बन्धी अनुभव पनि प्राप्त गर्न सकून्।

अन्ततः नेपालले अन्तर्राष्ट्रिय बजारका लागि मात्र दक्ष आतिथ्य पेशाकर्मी उत्पादन गर्ने होइन, देशमै उनीहरूलाई शिक्षा र विकासको अवसर दिएर भविष्यका सुपरभाइजर, विभागीय प्रमुख, महाप्रबन्धक र आतिथ्य उद्यमी उत्पादन गर्न सक्छ।

प्रतिभा पहिले नै छ। अब त्यस प्रतिभालाई अर्को तहमा लैजान आवश्यक शिक्षा, अनुभव र व्यावसायिक बाटो निर्माण गर्नुपर्छ।

६. बेस्ट वेस्टर्न प्लस दोहाले कतारको नेपाली समुदायसँग बलियो सम्बन्ध बनाएको छ। यो सम्बन्ध कसरी विकास भयो?

यो सम्बन्ध धेरै वर्षको अवधिमा स्वाभाविक रूपमा विकास भयो र मलाई लाग्छ, यही कुराले यस सम्बन्धलाई विशेष बनाएको छ।

नेपाली समुदायसँग हाम्रो सम्बन्ध कुनै होटल र कुनै विशेष बजार वा राष्ट्रियताबीचको सामान्य सम्बन्धभन्दा धेरै फरक छ।

हामीले कतारमा भएका धेरै महत्त्वपूर्ण नेपाली कार्यक्रमलाई सहयोग र प्रायोजन गर्ने अवसर पाएका छौं।

उदाहरणका लागि, हामी नेपाल आइडल र द भ्वाइस अफ नेपालसँग सम्बन्धित ठूला कार्यक्रमहरूमा सहभागी भएका थियौं र ती कार्यक्रमका सहभागी तथा निर्णायकहरूलाई हाम्रो होटलमा आतिथ्य प्रदान गर्ने अवसर पनि पाएका थियौं।

विदेशमा बस्ने नेपाली समुदायका लागि यस्ता कार्यक्रमको ठूलो महत्त्व हुन्छ। संगीत, संस्कृति र मातृभूमिसँगको साझा सम्बन्धमार्फत यसले मानिसहरूलाई एक ठाउँमा ल्याउँछ।

त्यसैले हामीले यस्ता अवसरलाई होटलमा कोठा बिक्री वा व्यावसायिक कार्यक्रमका रूपमा मात्र हेरेनौं।

आफ्नो देशबाट हजारौं किलोमिटर टाढा बस्ने समुदाय आफ्ना कलाकार, संगीत र संस्कृति मनाउन एक ठाउँमा भेला हुँदा त्यसमा भावनात्मक महत्त्व पनि हुन्छ।

बेस्ट वेस्टर्न प्लस दोहाले त्यस्ता क्षणमा केही भूमिका खेल्न पाएकोमा हामी गर्व गर्छौं।

७. तपाईंको होटलमा एसियाना दोहोरी गजल पनि सञ्चालनमा छ। यो अवधारणा किन विशेष छ?

एसियाना दोहोरी गजल हाम्रो होटल र नेपाली समुदायसँगको सम्बन्धमा निकै विशेष पक्ष हो।

यस अवधारणाको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा प्रामाणिकता हो।

यसमा शतप्रतिशत नेपाली टोली, प्रामाणिक नेपाली खाना र नेपाली मनोरञ्जन छ। यसको उद्देश्य नेपाली संस्कृतिको अन्तर्राष्ट्रिय व्याख्या प्रस्तुत गर्नु थिएन। हामीले अनुभव वास्तविक रूपमा नेपाली नै महसुस होस् भन्ने चाहेका थियौं।

आफ्नो देशबाट टाढा बस्ने व्यक्तिका लागि खाना र संगीतले घरसँग अत्यन्त शक्तिशाली भावनात्मक सम्बन्ध बनाउन सक्छ।

तपाईंले परिचित गीत सुन्नुहुन्छ वा बाल्यकालमा खाएको परिकारको स्वाद लिनुहुन्छ र केही क्षणका लागि हजारौं किलोमिटरको दूरी हराएजस्तो हुन्छ।

मलाई एसियानाको यही पक्ष मन पर्छ।

कहिलेकाहीँ म यसलाई सरल रूपमा ‘दोहामा नेपालको एउटा सानो टुक्रा’ भन्ने गर्छु।

८. नेपाली समुदायसँग तपाईंको सम्बन्ध व्यक्तिगत पनि देखिन्छ। यो सम्बन्ध कसरी विकास भयो?

धेरै स्वाभाविक रूपमा।

वर्षौंको अवधिमा मैले कतारको नेपाली समुदायमा धेरै राम्रा मित्रता बनाएको छु। गैरआवासीय नेपाली संघ (एनआरएनए) का सदस्यहरू तथा विभिन्न सामुदायिक गतिविधिमा संलग्न व्यक्तिहरूसँग पनि मेरो आत्मीय सम्बन्ध विकास भएको छ।

ती मित्रतामार्फत मैले नेपालबारे धेरै कुरा सिक्ने अवसर पाएँ—नेपाललाई केवल देश वा पर्यटन गन्तव्यका रूपमा होइन, त्यहाँका मानिस, परम्परा, खाना, संगीत र संस्कृतिका माध्यमबाट।

केही सम्बन्ध व्यावसायिक रूपमा सुरु हुन्छन् र बिस्तारै वास्तविक मित्रतामा परिणत हुन्छन्। मेरा केही नेपाली साथीहरूसँग पनि यस्तै भएको छ।

ती मित्रतामार्फत नेपाल र नेपाली जनताप्रतिको मेरो सम्मान अझ व्यक्तिगत बनेको छ।

९. तपाईंले धेरै राष्ट्रियताका मानिससँग काम गर्नुभएको छ। नेपाली संस्कृतिको कुनै विशेष पक्षले तपाईंलाई छोएको छ?

छ। म यसलाई ठट्टामा मेरो ‘नमस्ते नियम’ भन्ने गर्छु।

नेपाली मानिसहरूले अरूप्रति देखाउने सम्मानले मलाई सबैभन्दा बढी छोएको छ।

निश्चय नै प्रत्येक व्यक्ति फरक हुन्छ र सम्पूर्ण राष्ट्रियताका मानिसलाई एउटै रूपमा हेर्नु हुँदैन। तर नेपाली साथी र सहकर्मीसँगको मेरो व्यक्तिगत अनुभवमा मैले यो कुरा पटक–पटक देखेको छु।

मेरो लागि नमस्ते केवल अभिवादन होइन।

आफ्नो अगाडि उभिएको व्यक्तिलाई उसको पद वा हैसियत जे भए पनि सम्मान र मर्यादाका साथ स्वीकार गर्ने विचारमा केही सुन्दरता छ।

मैले कार्यस्थल, मित्रता र सामुदायिक जमघटमा यस्तो सम्मान देखेको छु।

त्यसैले कुनै समयदेखि मैले यसलाई मेरो ‘नमस्ते नियम’ भन्न थालेँ—मानिसलाई स्वीकार गर, सम्मान गर र मर्यादाका साथ व्यवहार गर।

यसले मलाई साँच्चिकै छोएको छ।

१०. नेपाली समुदायसँगको मित्रता र अन्तरक्रियामार्फत तपाईंले नेपाल र नेपाली संस्कृतिबारे व्यक्तिगत रूपमा के बुझ्नुभएको छ?

कुनै देशलाई बुझ्न त्यस देशमा पहिले नै पुग्नुपर्छ भन्ने आवश्यक छैन भन्ने मैले बुझेको छु। कहिलेकाहीँ मानिसहरूमार्फत नै देशलाई बुझ्न सकिन्छ।

कतारमा रहेका मेरा नेपाली साथीहरू र समुदायसँगको अन्तरक्रियामार्फत मैले नेपालको विभिन्न पक्षबारे जान्ने अवसर पाएँ—परम्परा, संगीत, चाडपर्व, खाना र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, त्यहाँका मानिसमा रहेको बलियो सामुदायिक भावना।

विदेशमा बस्ने नेपालीहरू आफ्नो संस्कृतिसँग कति बलियो रूपमा जोडिएका छन् भन्ने पनि मैले देखेको छु। सामुदायिक कार्यक्रम, चाडपर्व, सांगीतिक कार्यक्रम तथा साथीभाइबीचका सामान्य जमघटमा पनि घरदेशसँगको सम्बन्ध कायम राख्ने गर्व स्पष्ट देखिन्छ।

र, स्वाभाविक रूपमा, खाना पनि यो सांस्कृतिक खोजको हिस्सा बन्यो। मलाई विशेषगरी सुकुटी निकै मन पर्न थालेको छ—मेरा नेपाली साथीहरूलाई यो कुरा राम्ररी थाहा छ! (हाँस्दै)

तर खानपान र उत्सवभन्दा पनि मलाई संस्कृतिको मानवीय पक्षले बढी आकर्षित गर्छ—परिवार, मित्रता, समुदाय र सम्मानको महत्त्व।

सायद यही कारणले नेपाली समुदायप्रति मेरो यति आत्मीयता विकास भएको हो। मैले नेपालबारे कुनै पुस्तिकाबाट सिकेको होइन। मैले नेपाली मानिसहरूमार्फत नेपाललाई बुझेको हुँ।

११. आतिथ्य क्षेत्रमा अन्तर्राष्ट्रिय करियर बनाउन चाहने युवा नेपालीलाई तपाईंको सुझाव के छ?

मेरो पहिलो सुझाव हो—आफ्नो पहिलो पदलाई अन्तिम गन्तव्य नठान्नुहोस्।

तपाईंको पहिलो जागिर उद्योगमा प्रवेश गर्ने एउटा ढोका हो। त्यसलाई सिक्न प्रयोग गर्नुहोस्।

जिज्ञासु बन्नुहोस्। प्रश्न सोध्नुहोस्। अन्य विभागमा के हुन्छ भन्ने सिक्नुहोस्। आफ्नो अंग्रेजी र सञ्चार सीप सुधार्नुहोस्। प्रविधिसँग सहज बन्नुहोस्। होटल कसरी सञ्चालन हुन्छ मात्र होइन, होटलले कसरी आम्दानी गर्छ भन्ने पनि सिक्नुहोस्।

यदि तपाईं फ्रन्ट अफिसमा काम गर्नुहुन्छ भने हाउसकिपिङ र आम्दानी व्यवस्थापन बुझ्नुहोस्। खाद्य तथा पेय पदार्थमा काम गर्नुहुन्छ भने लागत र वित्तबारे सिक्नुहोस्। सञ्चालनसम्बन्धी विभागमा काम गर्नुहुन्छ भने बिक्री तथा बजारीकरण बुझ्ने प्रयास गर्नुहोस्।

आतिथ्य क्षेत्रमा जति माथि बढ्दै जानुहुन्छ, तपाईंको करियर एउटा निश्चित काम गर्ने विषयभन्दा सम्पूर्ण व्यवसाय बुझ्ने र मानिसको नेतृत्व गर्ने विषयमा बढी केन्द्रित हुँदै जान्छ।

र आफ्नो विकास सुरु गर्न कसैले तपाईंलाई पदको उपाधि दिनुपर्ने प्रतीक्षा नगर्नुहोस्।

पहिले आफूलाई तयार गर्नुहोस्। अवसर अन्ततः आउनेछ।

१२. अन्तर्राष्ट्रिय होटल व्यवसायीका रूपमा नेपालको पर्यटन गन्तव्यको सम्भावनालाई कसरी हेर्नुहुन्छ?

मलाई लाग्छ, नेपालमा ठूलो सम्भावना छ।

रोचक कुरा के हो भने नेपालको अन्तर्राष्ट्रिय पर्यटन पहिचान पहिले नै छ। विश्वको लगभग जुनसुकै ठाउँमा नेपाल भन्नासाथ मानिसले हिमालय, सगरमाथा, पदयात्रा र अद्भुत प्राकृतिक दृश्य सम्झन्छन्।

यो एउटा असाधारण पर्यटन सम्पत्ति हो।

तर नेपाल पहाड मात्र होइन भन्ने कुरा अन्तर्राष्ट्रिय पर्यटकलाई देखाउने अवसर पनि छ।

यहाँ संस्कृति, सम्पदा, खाना, आध्यात्मिकता, साहसिक पर्यटन, वन्यजन्तु र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा—मानिसहरू छन्।

आतिथ्यको दृष्टिकोणबाट हेर्दा, पर्यटकले नेपालको यो विविधता अझ धेरै अनुभव गर्न सक्ने गरी पूर्वाधार, शिक्षा, सेवा मापदण्ड र पर्यटन उत्पादनको विकास जारी राख्ने अवसर छ।

विशेषगरी आतिथ्य शिक्षामा निरन्तर लगानी भएको म हेर्न चाहन्छु, किनकि पर्यटन विकास र मानव संसाधन विकास सँगसँगै अघि बढ्नुपर्छ।

यदि नेपालले पर्यटन पूर्वाधारसँगै आफ्ना आतिथ्य पेशाकर्मीको विकास पनि निरन्तर गर्‍यो भने सम्भावना अत्यन्त ठूलो छ।

१३. नेपाल र कतारबीच पर्यटन तथा आतिथ्य क्षेत्रमा अझ बलियो सम्बन्धको सम्भावना देख्नुहुन्छ?

अवश्य।

कतार एउटा महत्त्वपूर्ण अन्तर्राष्ट्रिय हवाई तथा पर्यटन केन्द्रका रूपमा विकसित भएको छ भने नेपालसँग विशिष्ट पर्यटन उत्पादन र कतारमा ठूलो नेपाली समुदाय छ।

यसले थप बलियो सम्बन्धका लागि स्वाभाविक अवसर सिर्जना गर्छ।

सांस्कृतिक आदानप्रदान, पर्यटन प्रवर्द्धन, आतिथ्य तालिम, व्यावसायिक विकास तथा आतिथ्य संस्थाहरूबीच सहकार्यलाई अझ बढाउन सकिन्छ।

कतारमा बस्ने नेपाली मात्र होइन, अन्य मानिसलाई पनि नेपाललाई पर्यटन गन्तव्यका रूपमा परिचित गराउने अवसर छ।

धेरै मानिसले सगरमाथालाई चिन्छन्। तर नेपालले पर्यटकलाई दिन सक्ने सम्पूर्ण विविधताबारे धेरै कम मानिसलाई जानकारी छ।

यससम्बन्धी जनचेतना बढाउँदा दुवै पक्षका लागि अवसर सिर्जना हुन सक्छ।

१४. अन्त्यमा कतारको नेपाली समुदाय र नेपालका जनतालाई के सन्देश दिन चाहनुहुन्छ?

यस विशेष समयमा मेरो पहिलो सन्देश एकताको र साथको हुनुपर्छ।

यो विपत्तिबाट प्रभावित प्रत्येक परिवार र यो अत्यन्त कठिन समयबाट गुज्रिरहेका नेपालका जनताप्रति मेरो विचार र प्रार्थना छ।

वर्षौंको अवधिमा मैले नेपालीलाई सहकर्मी, आतिथ्य क्षेत्रका पेशाकर्मी, सामुदायिक नेता र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण रूपमा साथीका रूपमा चिन्ने अवसर पाएको छु।

मैले यस समुदायबाट ठूलो सम्मान र मित्रता प्राप्त गरेको छु।

यसले मलाई फेरि मेरो ‘नमस्ते नियम’ सम्झाउँछ। मेरो लागि यसको अर्थ सरल तर शक्तिशाली छ—आफ्नो अगाडि रहेको व्यक्तिलाई स्वीकार गर्नु, सम्मान गर्नु र मर्यादाका साथ व्यवहार गर्नु।

नेपाली समुदायले मलाई धेरै वर्षदेखि यही सम्मान र मित्रता दिएको छ। विशेषगरी यस्तो कठिन समयमा उनीहरूले हाम्रो मित्रता र एकताको भावना पनि उस्तै रूपमा पाउनेछन् भन्ने मेरो आशा छ।

म नेपाली समुदायसँगको सम्बन्धलाई निरन्तरता दिन, उसका सांस्कृतिक तथा व्यावसायिक गतिविधिलाई सहयोग गर्न र उसका उपलब्धिहरू मनाउन चाहन्छु।

र म आशा गर्छु, चाँडै नै नेपालबारेको कुराकानी फेरि यसको सुन्दरता, पर्यटन, संस्कृति, प्रतिभाशाली मानिसहरू र, निश्चय नै, सुकुटीका बारेमा हुनेछ। मेरो मन र प्रार्थना नेपालका जनतासँगै छ। 

(अनुवादित)